سنتى تشخيص داده شود كه طبيعت او « گرم » است يا « سرد » ، « خشك » است يا « تر » . پس از يافتن طبيعت خاص بيمار داروى موافق طبع تجويز مىگردد . روشى كه اينجانب تصادفا بدان دست يافتم اينست كه مقدار 10 مثقال تا يك سير روغن بادام شيرين به بيمار مىخورانم تا روغن روى زخم را بگيرد و مانع تماس اسيد ( سودا ) با زخم شود . پس از آن ريشه خطمى ، گل خطمى و گل پنيرك را جوشانيده از لعاب آن به بيمار مىدهم تا همچون پانسمان روى زخم قرار گيرد و رفع ورم و التهاب را نموده و سبب جوش خوردن و التيام زخم شود . قدما براى التيام و اصلاح زخم معده و روده ، لعاب ريشه و گل خطمى و گل پنيرك را بسيار ستوده و سفارش كرده‌اند . نگارنده نيز بارها آن را آزمايش نموده و همواره نتايج رضايت‌بخش از آن به دست آورده‌ام . در اين هنگام اگر لازم شود براى تسكين اعصاب و تأمين خواب بيمار به او عصاره تخم كاهو ، تخم خشخاش و تخم گشنيز تجويز مىكنم . اما چنانچه طبيعت بيمار « سرد » باشد و اين عصاره « سرد » با طبيعت او سازشى نداشته باشد در عوض عصاره شاهدانه را مىتوان داد كه همان اثر تسكين‌دهنده را دارد . اگر مقتضى باشد مىتوان صبح ناشتا ، به ميزان 40 سانتىگرم آهك آب‌نديده را خوب نرم نموده در يك استكان آب صاف حل كرده و پس از ته‌نشين شدن ، آب روى آن را به بيمار نوشانيد . روز ديگر بايد مقدار را افزايش داده به 60 سانتىگرم و سپس به 100 سانتىگرم رسانيد . بايد دستورات قبلى ، يعنى روغن بادام شيرين و ريشه خطمى را ادامه داد و ضمنا براى رفع « سودا » يعنى حالات عصبى ، جوشانده‌اى مركب از پوست بيد ، گل‌گاوزبان ، بابونه ، ريشه ايرسا ، افتيمون شامى و همانند آن را به كار برد . در اثر استفاده از اين داروها حالات عصبى تخفيف يافته و به همين نسبت ترشى معده رو به كاهش خواهد گذارد . تشنج روده كم مىشود . مزاج لينت مىيابد و به قدر حاجت عمل انجام مىگيرد . چنانچه راه روده درست باز نشود و نياز به كمك باشد در اين صورت تنقيه از روغن زيتون 3 سير و جوش‌شيرين 2 ل تجويز مىشود تا روده را چرب و نرم سازد . پس از عمل ، در صورت لزوم تنقيه ديگرى مركب از شكر سرخ ، گل خطمى ، گل پنيرك و برزك سفيد